HET ZAL JE MAAR GEBEUREN

‘ALLES FLIKKERT UIT MIJN HANDEN’

Tekst Pien Heuts Beeld De Beeldredaktie/Jasper van Overbeek

‘ALS JE BIJ EEN SOCIAAL WERKBEDRIJF WERKT, WORD JE NIET SERIEUS GENOMEN’

Johan Lageveen (59) maakte een ongelukkige smak toen hij de schaftkeet verliet. Zes operaties later bleek de schade aan zijn linkerschouder onherstelbaar. FNV Letselschade regelde een schadevergoeding voor hem. ‘Ze wilden het ongeluk wegmoffelen.’

Nog steeds komen oud-collega’s langs bij Johan Lageveen als ze in de problemen zitten. Hoewel hij in 2014 zijn ontslag kreeg, staat de oud or-voorzitter nog steeds klaar voor ‘zijn mensen’. ‘Ik heb het gevoel alsof ik ze in de steek gelaten heb’, zegt hij.

Als het aan Lageveen (59) had gelegen was hij nog steeds in dienst van het sociaal werkbedrijf waar hij onder meer in de groenvoorziening werkte. Een arbeidsongeval maakte echter abrupt een einde aan zijn werkzame leven. Op 1 november 2012 viel hij, bij het verlaten van de schaftkeet, ongelukkig van een kapot trapje. ‘Ik was meteen uit de tijd’, vertelt hij met Fries accent. ‘Ik kwam bij door de pijn in mijn linkerschouder. Vingers en hand werden blauw. Gezicht onder het bloed.’

GEEN KRACHT

Met trillende hand opent Lageveen een pak koeken. Er zit geen greintje kracht meer in zijn linkerarm. Niet alleen was zijn pols op drie plaatsen gebroken, ook zijn linkerschouder was kapot. Zes keer is hij geopereerd. ‘Op een gegeven moment zei de chirurg dat hij niets meer voor me kon doen.’ Lageveen meet meer dan twee meter en oogt robuust. ‘Voor het ongeluk tilde ik zo 150 kilo aan duivenvoer. Ik deed aan powerliften en drummen. En was kampioen van Zuidwest-Friesland met mijn duiven. Nu flikkert alles uit mijn handen.’ Hij lacht hard terwijl hij zijn verhaal doet. Hij wil niet bij de pakken neerzitten.

NOOIT EXCUUS

Wat hem steekt is dat hij nooit een excuus, fruitmandje of bloemetje van zijn werkgever heeft gehad. We hadden al zó vaak geklaagd over dat kapotte trapje. Maar als je bij een sociaal werkbedrijf werkt, is kleineren en niet serieus worden genomen je lot. Als or-voorzitter waren ze wel een beetje bang voor me. We gaan het koninklijk oplossen Johan, was de reactie na mijn val. Daar is weinig van terechtgekomen. Ze wilden niet eens dat ik me ziekmeldde, om zo het arbeidsongeval weg te moffelen.’

De beschadigde schouder maakte re-integratie in de groenvoorziening onmogelijk. ‘Ik moest op een gegeven moment op mijn knieën onkruid uit het grind trekken. Pestgedrag van de directie. Na een uur had ik een schouder vol vocht en was wéér een operatie nodig. Gelukkig kon ik mijn or-werk wel redelijk doen. Hoewel ik tijdens een vergadering een keer door een stoel zakte en weer op die schouder viel.’

AANSPRAKELIJKHEID

Toen in 2014 na bijna twee jaar ziektewet de WIA en zijn ontslag in zicht kwamen, nam Lageveen contact op met de FNV. ‘Ik ben 37 jaar lid en wist: hier kan het bedrijf niet zomaar mee wegkomen.’ ‘De zaak heeft zes jaar gelopen’, vertelt FNV-letselschaderegelaar Line Visser. ‘Er is heel veel discussie geweest over de aansprakelijkheid, het verband tussen de kapotte schouder en het bedrijfsongeval en ook over de schade. Uiteindelijk hebben we een letselschadevergoeding kunnen regelen die recht doet aan de schade. Mijn cliënt is volledig arbeidsongeschikt en is behoorlijk beperkt in zijn dagelijks leven.’

Niet alles is te koop voor geld, weet Lageveen. ‘Maar ik ben intens dankbaar voor het werk van Line Visser. Zonder vakbond had ik dit nooit voor elkaar gekregen.’ Hij wijst op het oude duivenhok in zijn tuin. ‘In de schaderegeling is ook in een nieuw aangepast hok voorzien, waarmee ik met mijn beperking uit de voeten kan. Dat wordt komend voorjaar geplaatst.’

Deel deze pagina