COLUMN

JANKE

Janke van Midlum (Leeuwarden, 1960) werd in 1996 penningmeester/secretaris van de Vereniging OPS. In 2012 werd de vereniging omgezet in de Stichting OPS en werd zij daarvan de directeur.

Beeld Martin de Bouter

EINDELIJK ERKENNING!

Sinds 1 maart van dit jaar is het voor slachtoffers van het Organo Psycho Syndroom (OPS), ook wel genoemd de 'schildersziekte', mogelijk een vergoeding aan te vragen bij de overheid.

Voor veel slachtoffers is dat een vorm van erkenning, waarbij de hoogte van het bedrag minder belangrijk is dan het feit dat ze als slachtoffer van een beroepsziekte nu voor ‘vol’ worden aangezien.

Tevens betekent het dat er geen jarenlange procedures hoeven te worden gevoerd tegen voormalige werkgevers waarbij de kosten veelal stukken hoger zijn dan de vergoeding.

NAUW BETROKKEN

Vijftien jaar lang ben ik moedeloos, boos, gefrustreerd en hoopvol geweest, maar bovenal teleurgesteld in onze overheid. De ongelijkheid die er was tussen de diverse beroepsziekten was niet uit te leggen aan onze mensen. Ook ik begreep het zelf niet. Asbestslachtoffers bijvoorbeeld, hadden al lang een vergoedingsregeling. Uiteindelijk is het de Stichting OPS, samen met enkele medestanders, gelukt om toch die tegemoetkoming van de overheid voor elkaar te krijgen. Op 20 december 2018 werd een motie daartoe aangenomen in de Tweede Kamer en dit voorjaar kon de regeling dan eindelijk van start gaan. Bij het formuleren ervan zijn wij nauw betrokken geweest.

BUITEN DE BOOT

De regeling zelf is duidelijk maar ook nu weer gaan sommige mensen buiten de boot vallen. Nabestaanden van reeds overleden slachtoffers blijven in de kou staan. En OPS-patiënten die al te lang uit het werk zijn kunnen géén diagnose meer krijgen. Ook zij hebben het nakijken: ze zitten wel met het probleem maar krijgen niet de erkenning. Dat is vooral zuur omdat het niet hun schuld was dat het vijftien jaar moest duren alvorens men tot een regeling besloot. Zij zijn opnieuw slachtoffer, en nu van de tijd. We wisten van tevoren dat er mensen buiten de boot gingen vallen, dat niet iedereen die een beroep op de regeling doet, hiervoor ook in aanmerking zou komen. Wat mij betreft was ook hier een vangnet passend geweest. Helaas was dat voor de overheid een stap te ver, ook al gaat het maar om een kleine groep. Dat blijft mij pijn doen.

FRUSTREREND

Er is nog iets wat mij dwars zit. Het gaat hier om een overheidsregeling waaraan werkgevers en verzekeraars geen cent meebetalen. Dat is frustrerend. Zij krijgen nu minder geldverslindende procedures om hun oren. Het was netjes geweest als zij ook een duit in het zakje hadden gedaan. Maar ik tel mijn zegeningen. Ik ben blij met het resultaat dat we bereikt hebben. Ooit zijn we begonnen met een kleine werkgroep vanuit FNV Bouw. We zijn uitgegroeid tot een professionele stichting die dit toch maar geflikt heeft. Daar ben ik trots op.